Przyszłość: zmiana jako kontynuacja

Dominująca narracja sprowadza przyszłość do nieustannej zmiany. Tymczasem analiza trendów ujawnia jej zakorzenienie w procesach już obecnych. Hype na niewiadomą odbiera przewagę płynącą z umiejętności łączenia tych procesów w ramy kontynuacji — świadomego kształtowania kierunku w liminalnej przestrzeni między przeszłością a przyszłością.

W dyskusjach o przyszłości dominuje przekonanie, że jest ona nieustanną zmianą, którą należy przewidzieć lub której trzeba sprostać. Paradoksalnie jednak praca z trendami, sygnałami zmian i rodzącymi się procesami pokazuje, że zmiana to naturalna konsekwencja zjawisk już obecnych w otoczeniu. Narracja oparta wyłącznie na niewiadomej, wzmacniająca emocjonalny hype na przyszłość – odbiera nam realną przewagę, jaką jest umiejętność łączenia zaobserwowanych procesów w ramy kontynuacji.

Kontynuacja w tym ujęciu oznacza proaktywne kształtowanie kierunku działań poprzez wprowadzanie elementów separacji, tranzycji i integracji (znanych z koncepcji Jitske Kramer), w których przeszłość i przyszłość współistnieją w przestrzeni „pomiędzy”. To przestrzeń trudna do jednoznacznej interpretacji, lecz umożliwiająca elastyczne korygowanie kursu, generowanie nowych możliwości i innowacji, przy jednoczesnym zachowaniu długoterminowej wizji – tej, o którą wciąż warto zabiegać.